اينجا هر قدر معده پرتر و آلوده‌تر باشد صرع قوىتر و مدت آن درازتر خواهد شد . بالعكس چنانچه معده پاكيزه باشد سختى و شدت آن كمتر خواهد بود . عدم گوارش غذا ، نفخ ، قراقر و آروغ هركدام گواهى بر ناخوشى و ضعف معده مىباشند . معده را بايد با « ايارج فيقرا » پاك كرد . استفاده از افسنتين رومى نيز نافع است . گلقند با مصطكى و همچنين پونه قوت معده را زياد مىكند . در اين‌گونه موارد بايد رعايت هضم غذا و ناتوانى معده مد نظر قرار گيرد . هرگاه معده ضعيف شود داروها در آن بىاثر خواهند گشت . پزشكان متقدم در چنين حالتى اقدام به داغ نمودن نقاطى از سطح شكم مىكردند . جراحت حاصله در محل داغ شده را درمان نمىنمودند تا پيوسته و همواره رطوبت از آن نقطه تراوش نمايد . 7 - صرع طحالى - نشانه اين نوع صرع را نفخ و وجع طحال مىدانستند . 8 - صرع رحمى - اين نوع صرع در زنان باردار حادث مىگردد و پس از وضع حمل بر طرف مىشود . پاره‌اى اوقات بيمار مصروع در حين صرع به اصطلاح « مكاشفاتى » نموده و حتى خود را آگاه به زبانى بيگانه مىداند و يا اينكه خبر از غيب مىدهد . عده‌اى نيز نظراتى علمى مىدهند كه برحسب اتفاق گاه صحيح از آب درمىآيد . قدما سر مصروع سخت عاصى العلاج را در چند نقطه ( پيشانى ، ميانه سر ، پس سر ، طرفين سر يعنى صدغ‌ها ) داغ مىكردند تا « ماده بيمارى » از اين راه خارج گرديده گشايش و خلاصى حاصل آيد . همچنين با استنشاق بخار متصاعده از جوشانده مرزنجوش ، شويد و يا سداب بيمار را به هوش مىآوردند و از مايعات داروئى همانند آب ثلثان يا آب مرزنجوش به عنوان قطره بينى استفاده مىكردند . رعايت موارد زير نيز قابل توجه است : بايد بدن بيمار را از اخلاط پاك كرد . او را از كارهاى پرزحمت و خستگىآور برحذر داشت . با كيسه‌اى زير سينه و پشت بيمار را از طرف بالا به پائين با ملايمت و بعد به محكمى مالش داد به نحوى كه بدن سرخ شود . اين عمل بايد مدتى ادامه يابد . پس از آن